Józef Ignacy Kraszewski pseudonimy Bogdan Bolesławita, Kaniowa, Dr Omega, Kleofas Fakund Pasternak, JIK, B.B. i inne (ur. 28 lipca 1812 w Warszawie, zm. 19 marca 1887 w Genewie), polski pisarz, historyk, najpłodniejszy autor w historii literatury polskiej.
Z zawodu: pisarz, krytyk literacki, publicysta, prozaik, dziennikarz, działacz społeczny i polityczny. W 1829 roku rozpoczął studnia na Uniwersytecie Wileńskim, jednak już rok później zostały one przerwane – został aresztowany za udział w związku młodzieży, zwolniono go w 1832 roku dzięki staraniom rodziców.
W latach 1837-1853 Kraszewski gospodarował na Wołyniu. Później mieszkał w Żytomierzu a do 1859 roku w Warszawie gdzie objął redakcję „Gazety Codziennej” (od 1861 „Gazeta Polska”).
W 1863 roku Kraszewski opuszcza miasto i udaje się do Drezna, skąd korespondencyjnie współpracuje z polskimi czasopismami i wydawnictwami. W latach 1863 do 1871 posiadał własną drukarnię. Jednak od roku 1876 rozpoczyna działalność polityczną skierowaną przeciw konserwatystom, co przyczyniło się do oskarżenia go o działalność szpiegowską i osadzenie w więzieniu w Magdeburgu (1883). W 1885 roku udało mu się wydostać z więzienia i wyjechać do Włoch. Do końca życia podróżował po Włoszech i Szwajcarii.
W licznych utworach Józef Ignacy Kraszewski zawarł obraz współczesnego mu społeczeństwa oraz naszej narodowej przeszłości. W powieściopisarstwie Kraszewskiego wyróżnić można trzy okresy: młodzieńczy (1830-1838), wołyńsko-warszawski (1838-1863) i okres drezdeński (od 1863 r.). Po cyklu powieści współczesnych i ludowych ostatni okres twórczości obfitował w powieści historyczne, dotyczące zarówno czasów starożytnych ("Rzym za Nerona"), XV wieku ("Krzyżacy 1410"), wieku XVIII (trylogia saska oraz późniejsze "Saskie ostatki"), jak i innych, np. "Sto diabłów", "Macocha", "Warszawa 1794". Był autorem około 400 dzieł.
